สวัสดีเพื่อนๆพันทิปทุกคนนะ
วันนี้ก็มีเรื่องของการชอบพี่คนนึงมาเล่าให้ฟัง
เราเริ่มรู้จักพี่เค้าประมาณปีใหม่ที่ผ่านมาเค้าแอดเฟสเรามาแล้วก็เริ่มคุยกัน นับตั้งแต่วันนั้นเรามีความสุขที่ได้คุยกับพี่เค้าปรึกษาได้ทุกเรื่อง อยู่โรงเรียนเราก็เจอกันบ้างก็ยิ้มให้กันเฉยๆไท่เคยคุยกันสักที มาคุยกันแต่ในไลน์เรียกง่ายๆว่านักเลงคีบอร์ดทั้งคู่ เราคุยกันมาจนพี่เค้าเริ่มเตรียมสอบเข้ามหาลัย เราก็คอยเป็นกำลังใจให้พี่เค้าตลอด แล้วมันก็ถึงช่วงปิดเทอมใหญ่ของโรงเรียนเราทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันมากกว่าเดิมคือมีคอลหากัน พี่เค้าก็อยู่บ้านเราก็เข้าไปเรียนพิเศษกรุงเทพ เรามีความสุขดีนะทั้งๆมีสถานะอะไรไม่รู้ จนพี่เค้าบอกว่าเค้าชอบเรา เราดีใจมากนะที่พี่เค้าคิดตรงกับเรา และตอนนั้นเองเราก็ได้รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เค้าก็บอกเราว่าเค้าไม่ค่อยได้คุยกับแฟนหรอกเพราะแฟนเค้าเรียนอย่างเดียวเนื่องจากไปชอบรุ่นพี่ที่เราก็รู้จัก จากนั้นเราก็ออกห่างพี่เค้าเราไม่ได้คุยกันพักนึง แล้วพอเปิดเทอมเราก็เริ่มกลับมาคุยกันโดยพี่เค้าเองก็ยังพูดเหมือนเดิมว่าไม่ค่อยได้คุยกับพี่คนนั้นเหมือนเดิม เราเองก็ยอมคุยเพราะเรายอมรับว่าเราชอบพี่เค้า แต่พี่เค้าเองนั่นแหละที่เราเองไม่รู้ว่าคิดยังไง
ถ้าพี่เค้าไม่ชอบเราทำไมต้องให้ความหวังหรือเหงาเลยหาคนคุย
ส่วนถ้าเค้าชอบเรา ก็คงเป็นเรื่องที่ดี
แต่ถึงมันจะเป็นยังไงมันก็เป็นเรื่องของอนาคตขอแค่ตอนนี้เรายังมีความรู้สึกดีๆให้กันแบบพี่น้องแค่นี้ก็พอ
ขอบคุณนะคะที่ทำให้รู้จักคำว่ารอ.
และก็ขอบคุณทุกคนนะที่เสียเวลามาอ่านเรื่องของเรา
การให้ความหวังคนอื่น คนที่รอไม่สนุกเลย
วันนี้ก็มีเรื่องของการชอบพี่คนนึงมาเล่าให้ฟัง
เราเริ่มรู้จักพี่เค้าประมาณปีใหม่ที่ผ่านมาเค้าแอดเฟสเรามาแล้วก็เริ่มคุยกัน นับตั้งแต่วันนั้นเรามีความสุขที่ได้คุยกับพี่เค้าปรึกษาได้ทุกเรื่อง อยู่โรงเรียนเราก็เจอกันบ้างก็ยิ้มให้กันเฉยๆไท่เคยคุยกันสักที มาคุยกันแต่ในไลน์เรียกง่ายๆว่านักเลงคีบอร์ดทั้งคู่ เราคุยกันมาจนพี่เค้าเริ่มเตรียมสอบเข้ามหาลัย เราก็คอยเป็นกำลังใจให้พี่เค้าตลอด แล้วมันก็ถึงช่วงปิดเทอมใหญ่ของโรงเรียนเราทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันมากกว่าเดิมคือมีคอลหากัน พี่เค้าก็อยู่บ้านเราก็เข้าไปเรียนพิเศษกรุงเทพ เรามีความสุขดีนะทั้งๆมีสถานะอะไรไม่รู้ จนพี่เค้าบอกว่าเค้าชอบเรา เราดีใจมากนะที่พี่เค้าคิดตรงกับเรา และตอนนั้นเองเราก็ได้รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เค้าก็บอกเราว่าเค้าไม่ค่อยได้คุยกับแฟนหรอกเพราะแฟนเค้าเรียนอย่างเดียวเนื่องจากไปชอบรุ่นพี่ที่เราก็รู้จัก จากนั้นเราก็ออกห่างพี่เค้าเราไม่ได้คุยกันพักนึง แล้วพอเปิดเทอมเราก็เริ่มกลับมาคุยกันโดยพี่เค้าเองก็ยังพูดเหมือนเดิมว่าไม่ค่อยได้คุยกับพี่คนนั้นเหมือนเดิม เราเองก็ยอมคุยเพราะเรายอมรับว่าเราชอบพี่เค้า แต่พี่เค้าเองนั่นแหละที่เราเองไม่รู้ว่าคิดยังไง
ถ้าพี่เค้าไม่ชอบเราทำไมต้องให้ความหวังหรือเหงาเลยหาคนคุย
ส่วนถ้าเค้าชอบเรา ก็คงเป็นเรื่องที่ดี
แต่ถึงมันจะเป็นยังไงมันก็เป็นเรื่องของอนาคตขอแค่ตอนนี้เรายังมีความรู้สึกดีๆให้กันแบบพี่น้องแค่นี้ก็พอ
ขอบคุณนะคะที่ทำให้รู้จักคำว่ารอ.
และก็ขอบคุณทุกคนนะที่เสียเวลามาอ่านเรื่องของเรา